Pierwsze czytanie
Rdz 12, 1-9
„Powołanie Abrahama”
Czytanie z Księgi Rodzaju
Pan Bóg rzekł do Abrama: «Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił tym, którzy tobie błogosławić będą, a tym, którzy tobie będą złorzeczyli, i Ja będę złorzeczył. Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi».
Abram udał się w drogę, jak mu Pan rozkazał, a z nim poszedł i Lot. Abram miał siedemdziesiąt pięć lat, gdy wyszedł z Charanu. I zabrał Abram z sobą swoją żonę, Saraj, swego bratanka, Lota, i cały dobytek, jaki obaj posiadali, oraz służbę, którą nabyli w Charanie, i wyruszyli, aby się udać do Kanaanu.
Gdy zaś przybyli do Kanaanu, Abram przeszedł przez ten kraj aż do pewnej miejscowości koło Sychem, do dębu More. – A w kraju tym mieszkali wówczas Kananejczycy.
Pan, ukazawszy się Abramowi, rzekł: «Twojemu potomstwu oddaję właśnie tę ziemię». Abram zbudował tam ołtarz dla Pana, który mu się ukazał.
Stamtąd zaś przeniósł się na wzgórze na wschód od Betel i rozbił swój namiot pomiędzy Betel od zachodu i Aj od wschodu. Tam również zbudował ołtarz dla Pana i wzywał imienia Jego.
Zwinąwszy namioty, Abram wędrował z miejsca na miejsce w stronę Negebu.
Oto słowo Boże.
Psalm responsoryjny
Ps 33, 12-13. 18-19. 20 i 22
R.Szczęśliwy naród wybrany przez Pana
12Szczęśliwy lud, którego Bogiem jest Pan -naród, który On wybrał na dziedzictwo dla siebie.
13Pan patrzy z nieba,widzi wszystkich synów ludzkich.
⋯
18Oto oczy Pana nad tymi, którzy się Go boją,nad tymi, co ufają Jego łasce,
19aby ocalił ich życie od śmiercii żywił ich w czasie głodu.
20Dusza nasza wyczekuje Pana,On jest naszą pomocą i tarczą.
⋯
22Niech nas ogarnie łaska Twoja Panie,według ufności pokładanej w Tobie!
Ps 33 (32) – wersety 12–22 według Biblii Tysiąclecia
Śpiew przed Ewangelią
Por. Hbr 4, 12
Alleluja, alleluja, alleluja
Żywe jest słowo Boże i skuteczne,zdolne osądzić pragnienia i myśli serca.
Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia
Mt 7, 1-5
„Usuń najpierw belkę ze swego oka”
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni. Bo takim sądem, jakim sądzicie, i was osądzą; i taką miarą, jaką wy mierzycie, wam odmierzą.
Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku? Albo jak możesz mówić swemu bratu: Pozwól, że usunę drzazgę z twego oka, podczas gdy belka tkwi w twoim oku? Obłudniku, usuń najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka twego brata».
Oto słowo Pańskie.