Pierwsze czytanie
Jr 31, 1-7
„Obietnica odbudowy Izraela”
Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza
«W owych czasach – mówi Pan – będę Bogiem dla wszystkich pokoleń Izraela, one zaś będą moim narodem».
Tak mówi Pan: «Znajdzie łaskę na pustyni naród, co wyszedł cało spod miecza; Izrael pójdzie do miejsca swego odpoczynku. Pan się mu ukaże z daleka: Ukochałem cię odwieczną miłością, dlatego też podtrzymywałem dla ciebie łaskawość. Znowu cię zbuduję i będziesz odbudowana, Dziewico-Izraelu! Przyozdobisz się znów swymi bębenkami i zaczniesz tańce pełne wesela. Będziesz znów sadzić winnice na wzgórzach Samarii; uprawiający będą sadzić i zbierać. Nadejdzie bowiem dzień, kiedy strażnicy znów zawołają na wzgórzach Efraima: Wstańcie, wstąpmy na Syjon, do Pana, Boga naszego!»
Tak bowiem mówi Pan: «Wykrzykujcie radośnie na cześć Jakuba, weselcie się pierwszym wśród narodów! Głoście, wychwalajcie i mówcie: Pan wybawił swój lud, Resztę Izraela!»
Oto słowo Boże.
Psalm responsoryjny
Jr 31, 10. 11-12b. 13
R.Pan nas obroni, tak jak pasterz owce
10Słuchajcie, narody, słowa Pańskiego,głoście na dalekich wyspach, mówiąc:"Ten, co rozproszył Izraela, zgromadzi goi będzie czuwał nad nim jak pasterz nad swą trzodą".
11Pan bowiem uwolni Jakuba,wybawi go z ręki silniejszego od niego.
12Przyjdą i będą wykrzykiwać radośnie na wyżynie Syjonui rozradują się błogosławieństwem Pana:
13Wtedy ogarnie dziewicę radość wśród tańca,i młodzieńcy cieszyć się będą ze starcami.Zamienię bowiem ich smutek w radość,pocieszę ich i rozweselę po ich troskach.
Jr 31 – wersety 10–13 według Biblii Tysiąclecia
Śpiew przed Ewangelią
Por. Łk 7, 16
Alleluja, alleluja, alleluja
Wielki prorok powstał między namii Bóg nawiedził lud swój.
Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia
Mt 15, 21-28
„Wiara niewiasty kananejskiej”
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus podążył w okolice Tyru i Sydonu. A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych stron, wołała: «Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko nękana przez złego ducha». Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem.
Na to podeszli Jego uczniowie i prosili Go: «Odpraw ją, bo krzyczy za nami».
Lecz On odpowiedział: «Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela».
A ona przyszła, padła Mu do nóg i prosiła: «Panie, dopomóż mi».
On jednak odparł: «Niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom».
A ona odrzekła: «Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą okruchy, które spadają ze stołu ich panów».
Wtedy Jezus jej odpowiedział: «O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak pragniesz!» Od tej chwili jej córka była zdrowa.
Oto słowo Pańskie.