Pierwsze czytanie
Iz 65, 17-21
„Oto stwarzam nowe niebiosa i nową ziemię”
Czytanie z Księgi proroka Izajasza
Tak mówi Pan:
«Oto Ja stwarzam nowe niebiosa i nową ziemię; nie będzie się wspominać dawniejszych dziejów ani na myśl one nie przyjdą.
Przeciwnie, będzie radość i wesele na zawsze z tego, co Ja stworzę; bo oto Ja uczynię z Jerozolimy wesele i z jej ludu – radość. Rozweselę się z Jerozolimy i rozraduję się z jej ludu. Już się nie usłyszy w niej odgłosów płaczu ani krzyku narzekania.
Nie będzie już w niej niemowlęcia, co miałoby żyć tylko kilka dni, ani starca, który by nie dopełnił swych lat; bo najmłodszy umrze jako stuletni, a nie osiągnąć stu lat, będzie znakiem klątwy. Zbudują domy i mieszkać w nich będą, zasadzą winnice i będą jedli z nich owoce».
Oto słowo Boże.
Psalm responsoryjny
Ps 30, 2 i 4. 5-6. 11-12a i 13b
R.Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś
2Wysławiam Ciebie, Panie, boś mnie wybawiłi nie uradowałeś mych wrogów z mojego powodu.
⋯
4Panie, dobyłeś mnie z Szeolu,przywróciłeś mnie do życia spośród schodzących do grobu.
5Śpiewajcie Panu psalm wy, co Go miłujecie,wychwalajcie pamiątkę Jego świętości!
6Gniew Jego bowiem trwa tylko przez chwilę,a Jego łaskawość - przez całe życie.Płacz nadchodzi z wieczora,a rankiem okrzyki radości.
⋯
11Wysłuchaj, Panie, zmiłuj się nade mną;bądź, Panie, dla mnie wspomożycielem!»
12Biadania moje zmieniłeś mi w taniec;
13Boże mój, Panie, będę Cię wysławiał na wieki.
Ps 30 (29) – wersety 2–13 według Biblii Tysiąclecia
Śpiew przed Ewangelią
Por. Am 5, 14
Chwała Tobie, Królu wieków
Szukajcie dobra, a nie zła, abyście żyli,a Pan Bóg będzie z wami.
Chwała Tobie, Królu wieków
Ewangelia
J 4, 43-54
„Uzdrowienie syna urzędnika królewskiego”
Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Jezus odszedł z Samarii i udał się do Galilei. Jezus wprawdzie sam stwierdził, że prorok nie doznaje czci we własnej ojczyźnie, kiedy jednak przyszedł do Galilei, Galilejczycy przyjęli Go, ponieważ widzieli wszystko, co uczynił w Jerozolimie w czasie świąt. I oni bowiem przybyli na święto.
Następnie przybył powtórnie do Kany Galilejskiej, gdzie przedtem przemienił wodę w wino. A był w Kafarnaum pewien urzędnik królewski, którego syn chorował. Usłyszawszy, że Jezus przybył z Judei do Galilei, udał się do Niego z prośbą, aby przyszedł i uzdrowił jego syna, był on już bowiem umierający.
Jezus rzekł do niego: «Jeżeli nie zobaczycie znaków i cudów, nie uwierzycie».
Powiedział do Niego urzędnik królewski: «Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko».
Rzekł do niego Jezus: «Idź, syn twój żyje». Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i poszedł.
A kiedy był jeszcze w drodze, słudzy wyszli mu naprzeciw, mówiąc, że syn jego żyje. Zapytał ich o godzinę, kiedy poczuł się lepiej. Rzekli mu: «Wczoraj około godziny siódmej opuściła go gorączka». Poznał więc ojciec, że było to o tej godzinie, kiedy Jezus rzekł do niego: «Syn twój żyje». I uwierzył on sam i cała jego rodzina.
Ten już drugi znak uczynił Jezus od chwili przybycia z Judei do Galilei.
Oto słowo Pańskie.