Pierwsze czytanie
Iz 50, 4-9a
„Proroctwo o cierpiącym słudze Boga”
Czytanie z Księgi proroka Izajasza
Pan Bóg mnie obdarzył językiem wymownym, bym umiał pomóc strudzonemu krzepiącym słowem. Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie. Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się nie cofnąłem.
Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem.
Pan Bóg mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam.
Blisko jest Ten, który mnie uniewinni. Kto się odważy toczyć spór ze mną? Wystąpmy razem! Kto jest moim oskarżycielem? Niech się zbliży do mnie!
Oto Pan Bóg mnie wspomaga. Któż mnie potępi?
Oto słowo Boże.
Psalm responsoryjny
Ps 69, 8-10. 21-22. 31 i 33-34
R.W Twojej dobroci wysłuchaj mnie, Panie
8Dla Ciebie bowiem znoszę urąganiei hańba twarz mi okrywa.
9Dla braci moich stałem się obcymi cudzoziemcem dla synów mej matki.
10Bo gorliwość o dom Twój mnie pożerai spadły na mnie obelgi uwłaczających Tobie.
⋯
21Hańba złamała moje serce i sił mi zabrakło,na współczującego czekałem, ale go nie było,i na pocieszających, lecz ich nie znalazłem.
22Dali mi jako pokarm truciznę,a gdy byłem spragniony, poili mnie octem.
⋯
31Pieśnią chcę chwalić imię Bogai dziękczynieniem Go wysławiać.
⋯
33Patrzcie i bądźcie radośni, ubodzy,niech ożyje wasze serce, którzy szukacie Boga.
34Bo Pan wysłuchuje biednychi swoimi więźniami nie gardzi.
Ps 69 (68) – wersety 8–34 według Biblii Tysiąclecia
Śpiew przed Ewangelią
Aklamacja
Chwała Tobie, Królu wieków
Witaj, nasz Królu i Zbawicielu,Ty sam zlitowałeś się nad grzesznymi.
Albo:
Witaj, nasz Królu, posłuszny woli Ojca,jak cichego baranka na zabicie zaprowadzono Ciebie na ukrzyżowanie.
Chwała Tobie, Królu wieków
Ewangelia
Mt 26, 14-25
„Zdrada Judasza”
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów i rzekł: «Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam?» A oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników. Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać.
W pierwszy dzień Przaśników przystąpili do Jezusa uczniowie i zapytali Go: «Gdzie chcesz, żebyśmy Ci przygotowali spożywanie Paschy?»
On odrzekł: «Idźcie do miasta, do znanego nam człowieka i powiedzcie mu: „Nauczyciel mówi: Czas mój jest bliski; u ciebie urządzam Paschę z moimi uczniami”». Uczniowie uczynili tak, jak im polecił Jezus, i przygotowali Paschę.
Z nastaniem wieczoru zajął miejsce u stołu razem z dwunastu uczniami. A gdy jedli, rzekł: «Zaprawdę, powiadam wam: jeden z was Mnie wyda».
Bardzo tym zasmuceni, zaczęli pytać jeden przez drugiego: «Chyba nie ja, Panie?»
On zaś odpowiedział: «Ten, który ze Mną rękę zanurzył w misie, ten Mnie wyda. Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak o Nim jest napisane, lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził».
Wtedy Judasz, który miał Go wydać, rzekł: «Czyżbym ja, Rabbi?» Odpowiedział mu: «Tak, ty».
Oto słowo Pańskie.