Pierwsze czytanie
Dz 18, 9-18
„Wystąpienie Żydów przeciw Pawłowi w Koryncie”
Czytanie z Dziejów Apostolskich
Kiedy Paweł przebywał w Koryncie, w nocy Pan przemówił do niego w widzeniu: «Przestań się lękać, a przemawiaj i nie milcz, bo Ja jestem z tobą i nikt nie targnie się na ciebie, aby cię skrzywdzić, dlatego że wiele Ludu mam w tym mieście». Pozostał więc i głosił im słowo Boże przez rok i sześć miesięcy.
Kiedy Gallio został prokonsulem Achai, Żydzi jednomyślnie wystąpili przeciw Pawłowi i przyprowadzili go przed sąd. Powiedzieli: «Ten namawia ludzi, aby czcili Boga niezgodnie z Prawem».
Gdy Paweł miał już otworzyć usta, Gallio przemówił do Żydów: «Gdyby tu chodziło o jakieś przestępstwo albo zły czyn, zająłbym się wami, Żydzi, jak należy, ale gdy spór toczy się o słowa i nazwy, i o wasze Prawo, rozpatrzcie to sami. Ja nie chcę być sędzią w tych sprawach». I wypędził ich z sądu.
A wszyscy Grecy, schwyciwszy przełożonego synagogi, Sostenesa, bili go przed sądem, lecz Galliona nic to nie obchodziło.
Paweł pozostał jeszcze przez dłuższy czas, potem pożegnał się z braćmi i popłynął do Syrii, a z nim Pryscylla i Akwila. W Kenchrach ostrzygł głowę, bo złożył ślub.
Oto słowo Boże.
Psalm responsoryjny
Ps 47, 2-3. 4-5. 6-7
R.Pan Bóg jest królem całej naszej ziemi Albo: Alleluja
2Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie,wykrzykujcie Bogu radosnym głosem,
3bo Pan najwyższy, straszliwy,jest wielkim Królem nad całą ziemią.
4On nam poddaje narodyi ludy rzuca pod nasze stopy.
5Wybiera dla nas dziedzictwo -chlubę Jakuba, którego miłuje.
6Wstąpił Bóg wśród radosnych okrzyków,Pan przy dźwięku trąby.
7Śpiewajcie <naszemu> Bogu, śpiewajcie;śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie!
Ps 47 (46) – wersety 2–7 według Biblii Tysiąclecia
Śpiew przed Ewangelią
Por. Łk 24, 46b. 26b
Alleluja, alleluja, alleluja
Chrystus musiał cierpieć i zmartwychwstać,aby wejść do swojej chwały.
Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia
J 16, 20-23a
„Smutek wasz przemieni się w radość”
Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Wy będziecie płakać i zawodzić, a świat się będzie weselił. Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz przemieni się w radość.
Kobieta, gdy rodzi, doznaje smutku, bo przyszła jej godzina. Gdy jednak urodzi dziecię, już nie pamięta o bólu – z powodu radości, że się człowiek na świat narodził.
Także i wy teraz doznajecie smutku. Znowu jednak was zobaczę, i rozraduje się serce wasze, a radości waszej nikt wam nie zdoła odebrać. W owym zaś dniu o nic nie będziecie Mnie pytać».
Oto słowo Pańskie.