Pierwsze czytanie
Hi 38, 1. 8-11
„Bóg jest władcą morza”
Czytanie z Księgi Hioba
Z wichru Pan zwrócił się do Hioba i rzekł: «Kto bramą zamknął morze, gdy wyszło z łona wzburzone, gdy chmury mu dałem za ubranie, za pieluszki – ciemność pierwotną? Złamałem jego wielkość mym prawem, wprawiłem wrzeciądze i bramę. I rzekłem: Aż dotąd, nie dalej! Tu zapora dla twoich fal nadętych».
Oto słowo Boże.
Psalm responsoryjny
Ps 107, 23-24. 25-26. 28-29. 30-31
R.Chwalmy na wieki miłosierdzie Pana Albo: Alleluja
23Ci, którzy na statkach ruszyli na morze,aby uprawiać handel na ogromnych wodach,
24ci widzieli dzieła Panai Jego cuda wśród głębiny.
25Powiedział On i wzbudziłwicher burzliwy,i spiętrzył jego fale.
26Wznosili się aż pod niebo, spadali aż do głębi;ich dusza truchlała w nieszczęściu.
⋯
28I w swoim ucisku wołali do Pana,a On ich uwolnił od trwogi.
29Zamienił burzę w wietrzyk łagodny,a fale morskie umilkły.
30Radowali się z tego, że nastała cisza,i że On przywiódł ich do upragnionej przystani.
31Niech dzięki czynią Panu za Jego łaskawość,za Jego cuda dla synów ludzkich!
Ps 107 (106) – wersety 23–31 według Biblii Tysiąclecia
Drugie czytanie
2 Kor 5, 14-17
„Wszystko stało się nowe”
Czytanie z Drugiego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian
Bracia:
Miłość Chrystusa przynagla nas, pomnych na to, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy pomarli. A właśnie za wszystkich umarł Chrystus po to, aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał.
Tak więc i my odtąd już nikogo nie znamy według ciała; a jeśli nawet według ciała poznaliśmy Chrystusa, to już więcej nie znamy Go w ten sposób. Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe.
Oto słowo Boże.
Śpiew przed Ewangelią
Por. Łk 7, 16
Alleluja, alleluja, alleluja
Wielki prorok powstał między namii Bóg nawiedził lud swój.
Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia
Mk 4, 35-41
„Jezus ucisza burzę”
Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Owego dnia, gdy zapadł wieczór, Jezus rzekł do swoich uczniów: «Przeprawmy się na drugą stronę». Zostawili więc tłum, a Jego zabrali, tak jak był w łodzi. Także inne łodzie płynęły z Nim.
A nagle zerwał się gwałtowny wicher. Fale biły w łódź, tak że łódź już się napełniała wodą. On zaś spał w tyle łodzi na wezgłowiu. Zbudzili Go i powiedzieli do Niego: «Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?» On, powstawszy, zgromił wicher i rzekł do jeziora: «Milcz, ucisz się!» Wicher się uspokoił i nastała głęboka cisza.
Wtedy rzekł do nich: «Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże brak wam wiary!» Oni zlękli się bardzo i mówili między sobą: «Kim On jest właściwie, że nawet wicher i jezioro są Mu posłuszne?»
Oto słowo Pańskie.