Pierwsze czytanie
Rdz 32, 23-32. 33b
„Walka Jakuba z aniołem”
Czytanie z Księgi Rodzaju
Jakub wstał w nocy i zabrawszy obie swe żony, dwie ich niewolnice i jedenaścioro dzieci, przeprawił się przez bród potoku Jabbok. A gdy ich przeprawił przez ten potok, przeniósł również na drugi brzeg to, co posiadał.
Gdy zaś Jakub pozostał sam jeden, ktoś zmagał się z nim aż do wschodu jutrzenki, a widząc, że nie może go pokonać, dotknął jego stawu biodrowego i wywichnął Jakubowi ten staw podczas zmagania się z nim. A wreszcie rzekł: «Puść mnie, bo już wschodzi zorza!» Jakub powiedział: «Nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz!» Wtedy tamten go zapytał: «Jakie masz imię?» On zaś rzekł: «Jakub». Powiedział: «Odtąd nie będziesz się zwał Jakub, lecz Izrael, bo walczyłeś z Bogiem i z ludźmi i zwyciężyłeś». Potem Jakub rzekł: «Powiedz mi, proszę, jakie jest Twe imię?» Ale on odpowiedział: «Czemu pytasz mnie o imię?» – i pobłogosławił go na owym miejscu.
Jakub dał temu miejscu nazwę Penuel, mówiąc: «Mimo że widziałem Boga twarzą w twarz, jednak ocaliłem me życie».
Słońce już wschodziło, gdy Jakub przechodził przez Penuel, utykając na nogę, gdyż został porażony w staw biodrowy, w ścięgno biodra.
Oto słowo Boże.
Psalm responsoryjny
Ps 17, 1bcd. 2-3. 6-7. 8 i 15
R.W sprawiedliwości ujrzę Twe oblicze
1Wysłuchaj, Panie, słuszności, zważ na me wołanie,przyjmij moje modły z warg nieobłudnych!
2Niech przed Twoim obliczem zapadnie wyrok o mnie:oczy Twoje widzą to, co prawe.
3Choćbyś badał me serce, nocą mnie nawiedzałi doświadczał ogniem,nie znajdziesz we mnie nieprawości.Moje usta nie zgrzeszyły
⋯
6Wzywam Cię, bo Ty mnie wysłuchasz, o Boże!Nakłoń ku mnie Twe ucho, usłysz moje słowo.
7Okaż miłosierdzie Twoje,Zbawco tych, co się chroniąprzed wrogami pod Twoją prawicę.
8Strzeż mnie jak źrenicy oka;w cieniu Twych skrzydeł mnie ukryj.
⋯
15Ja zaś w sprawiedliwości ujrzę Twe oblicze,powstając ze snu nasycę się Twoim widokiem.
Ps 17 (16) – wersety 1–15 według Biblii Tysiąclecia
Śpiew przed Ewangelią
J 10, 14
Alleluja, alleluja, alleluja
Ja jestem dobrym pasterzemi znam owce moje, a moje Mnie znają.
Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia
Mt 9, 32-38
„Jezus lituje się nad ludźmi”
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Przyprowadzono do Jezusa opętanego niemowę. Po wyrzuceniu złego ducha niemy odzyskał mowę, a tłumy pełne podziwu wołały: «Jeszcze się nigdy nic podobnego nie pojawiło w Izraelu!»
Lecz faryzeusze mówili: «Wyrzuca złe duchy mocą ich przywódcy».
Tak Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię o królestwie i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości.
A widząc tłumy, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo».
Oto słowo Pańskie.