Pierwsze czytanie
Dz 4, 13-21
„Nie możemy nie mówić tego, co widzieliśmy”
Czytanie z Dziejów Apostolskich
Przełożeni i starsi, i uczeni, widząc odwagę Piotra i Jana, a dowiedziawszy się, że są oni ludźmi nieuczonymi i prostymi, dziwili się. Rozpoznawali w nich też towarzyszy Jezusa. A widząc nadto, że stoi z nimi uzdrowiony człowiek, nie znajdowali odpowiedzi.
Kazali więc im wyjść z sali Sanhedrynu i naradzali się między sobą: «Co mamy zrobić z tymi ludźmi? Bo dokonali jawnego znaku, oczywistego dla wszystkich mieszkańców Jeruzalem. Przecież temu nie możemy zaprzeczyć. Aby jednak nie szerzyło się to wśród ludu, surowo zabrońmy im przemawiać do kogokolwiek w to imię!»
Przywołali ich potem i zakazali im w ogóle przemawiać i nauczać w imię Jezusa. Lecz Piotr i Jan odpowiedzieli: «Rozsądźcie, czy słuszne jest w oczach Bożych bardziej słuchać was niż Boga? Bo my nie możemy nie mówić tego, co widzieliśmy i słyszeliśmy».
Oni zaś ponowili groźby, a nie znajdując żadnej podstawy do wymierzenia im kary, wypuścili ich ze względu na lud, bo wszyscy wielbili Boga z powodu tego, co się stało.
Oto słowo Boże.
Psalm responsoryjny
Ps 118, 1bc i 14-15b. 16-18. 19-21
R.Dziękuję, Panie, że mnie wysłuchałeś Albo: Alleluja
1Dziękujcie Panu, bo jest dobry,bo łaska Jego trwa na wieki.
⋯
14Pan, moja moc i pieśń,stał się moim Zbawcą.
15Okrzyki radości i wybawieniaw namiotach ludzi sprawiedliwych:
16prawica Pańska wysoko wzniesiona,prawica Pańska moc okazuje.
17Nie umrę, lecz będę żyłi głosił dzieła Pańskie.
18Ciężko mnie Pan ukarał,ale na śmierć mnie nie wydał.
19Otwórzcie mi bramy sprawiedliwości:chcę wejść i złożyć dzięki Panu.
20Oto jest brama Pana,przez nią wejdą sprawiedliwi.
21Dziękować Ci będę, że mnie wysłuchałeśi stałeś się moim zbawieniem.
Ps 118 (117) – wersety 1–21 według Biblii Tysiąclecia
Śpiew przed Ewangelią
Ps 118, 24
Alleluja, alleluja, alleluja
Oto dzień, który Pan uczynił,radujmy się nim i weselmy.
Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia
Mk 16, 9-15
„Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię”
Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Po swym zmartwychwstaniu, wczesnym rankiem w pierwszy dzień tygodnia, Jezus ukazał się najpierw Marii Magdalenie, z której przedtem wyrzucił siedem złych duchów. Ona poszła i oznajmiła to Jego towarzyszom, pogrążonym w smutku i płaczącym. Ci jednak, słysząc, że żyje i że ona Go widziała, nie dali temu wiary.
Potem ukazał się w innej postaci dwom spośród nich na drodze, gdy szli do wsi. Oni powrócili i obwieścili pozostałym. Lecz im też nie uwierzyli.
W końcu ukazał się samym Jedenastu, gdy siedzieli za stołem, i wyrzucał im brak wiary oraz upór, że nie wierzyli tym, którzy widzieli Go zmartwychwstałego.
I rzekł do nich: «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!»
Oto słowo Pańskie.