Pierwsze czytanie
Lm 2, 2. 10-14. 18-19
„Na gruzach Jerozolimy”
Czytanie z Lamentacji
Zburzył Pan bez litości wszystkie siedziby Jakuba; wywrócił w swej zapalczywości warownie Córy Judy, rzucił o ziemię, zbezcześcił królestwo i możnych.
Usiedli na ziemi w milczeniu starsi Córy Syjonu, prochem głowy posypali, przywdziali wory; skłoniły głowy ku ziemi dziewice jerozolimskie.
Wzrok utraciłem od płaczu, drgają me trzewia, żółć się wylała na ziemię wskutek klęski Córy mego ludu, gdy słabły niemowlęta i dzieci na placach miasta.
Do matek swoich mówiły: «Gdzie jedzenie i wino?» Padały jak ciężko ranione na placach miasta, gdy uchodziło z nich życie na łonie ich matek.
Jak cię pocieszyć? Z czym porównać, Córo Jeruzalem? Z czym cię porównać, by cię pocieszyć, Dziewico, Córo Syjonu? Gdyż zagłada twoja wielka jak morze. Któż cię uleczy?
Prorocy twoi miewali dla ciebie widzenia próżne i marne, nie odsłonili twojej złości, by od wygnania cię ustrzec; miewali dla ciebie widzenia zwodnicze i próżne.
Wołaj sercem do Pana, Dziewico, Córo Syjonu; niech łzy twe płyną jak rzeka we dnie i w nocy; nie dawaj sobie wytchnienia, niech źrenica oka nie zazna spoczynku!
Powstań, wołaj po nocy przy zmianach straży, wylewaj swe serce jak wodę przed obliczem Pana, wznoś do Niego swe ręce o życie twoich niemowląt, które padały z głodu na rogach wszystkich ulic.
Oto słowo Boże.
Psalm responsoryjny
Ps 74, 1b-2. 3-4. 5-7. 20-21
R.O życiu biednych nie zapomnij, Panie
1Dlaczego, Boże, odrzuciłeś na wieki,płoniesz gniewem przeciw owcom Twojego pastwiska?
2Pomnij na Twoją społeczność, którą dawno nabyłeś,na pokolenie, które wziąłeś w posiadanie,na górę Syjon, gdzie założyłeś sobie siedzibę.
3Skieruj Twe krokiku ruinom bez końca:nieprzyjaciel wszystko spustoszył w świątyni.
4Ryknęli Twoi przeciwnicy w środku [Namiotu] Spotkania,zatknęli swe proporce.
5Można było ich poznać jak tego, co wznosi wysokosiekiery wśród gąszczów.
6Wszystkie jego bramy wyłamali razem,zniszczyli toporem i kilofem.
7Na pastwę ognia świątynię Twoją wydali,doszczętnie zbezcześcili przybytek Twego imienia.
⋯
20Wejrzyj na Twe przymierze, bo się napełniłyzakątki kraju jękiem i przemocą.
21Niechaj uciśniony nie wraca ze wstydem:niech ubogi i biedny chwalą Twoje imię!
Ps 74 (73) – wersety 1–21 według Biblii Tysiąclecia
Śpiew przed Ewangelią
Por. Mt 8, 17
Alleluja, alleluja, alleluja
Jezus wziął na siebie nasze słabościi dźwigał nasze choroby.
Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia
Mt 8, 5-17
„Uzdrowienie sługi setnika”
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Gdy Jezus wszedł do Kafarnaum, zwrócił się do Niego setnik i prosił Go, mówiąc: «Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi». Rzekł mu Jezus: «Przyjdę i uzdrowię go».
Lecz setnik odpowiedział: «Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo, a mój sługa odzyska zdrowie. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: „Idź!” – a idzie; drugiemu: „Przyjdź!” – a przychodzi; a słudze: „Zrób to!” – a robi».
Gdy Jezus to usłyszał, zadziwił się i rzekł do tych, którzy szli za Nim: «Zaprawdę, powiadam wam: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. Lecz powiadam wam: Wielu przyjdzie ze Wschodu i z Zachodu i zasiądą do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim. A synowie królestwa zostaną wyrzuceni na zewnątrz – w ciemność; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów». Do setnika zaś Jezus rzekł: «Idź, niech ci się stanie, jak uwierzyłeś». I o tej godzinie jego sługa odzyskał zdrowie.
Gdy Jezus przyszedł do domu Piotra, ujrzał jego teściową, leżącą w gorączce. Ujął ją za rękę, a gorączka ją opuściła. Potem wstała i usługiwała Mu.
Z nastaniem wieczora przyprowadzono Mu wielu opętanych. On słowem wypędził złe duchy i wszystkich chorych uzdrowił. Tak oto spełniło się słowo proroka Izajasza: «On przyjął nasze słabości i dźwigał choroby».
Oto słowo Pańskie.